Fundamenty od najdawniejszych czasów powszechnie wykonywano z kamieni. Wprawdzie stosowano nieobrobione kamienie, ale układano je i łączono z kamieniami narożnymi, które były specjalnie wygładzane i dopasowywane. Stosowano zaprawę glinianą i tynk wewnątrz izraelskich kamiennych domów. Jeśli ścian nie wykonano z kamienia, często używano do tego cegieł suszonych na słońcu lub wypalanych w piecu. Czasami cegły przekładano drewnem. Rodzaj użytych materiałów na ogół zależał od tego, co było dostępne w danej okolicy. Na przykład w Mezopotamii nie było drewna ani kamieni, więc podstawowym budulcem były tam gliniane cegły. Natomiast w Palestynie nie brakowało wapienia ani innych kamieni. Od dawien dawna stosowano tanią metodę budowania ścian: W ziemię wbijano żerdzie, które przeplatano poziomo trzciną lub elastycznymi pędami wikliny. Tak powstałą siatkę obrzucano gliną. Gdy glina zupełnie wyschła na słońcu i stwardniała, ścianę co jakiś czas tynkowano, by zwiększyć jej odporność na działanie czynników atmosferycznych. Dach budynku na ogół tworzyły długie kamienne lub drewniane belki, opierające się o zwieńczenie ścian. Nierzadko dla zwiększenia jego rozpiętości stawiano słupy bądź kolumny. Poza tym w dużych budynkach, których dach musiał wytrzymać znaczny ciężar, prawdopodobnie stosowano znane już wtedy sklepienie pozorne i łuk półkolisty. W takich większych budowlach kolumny często stały w jednym lub dwóch rzędach. Były wykonane z drewna lub kamienia i osadzone na kamiennej podstawie, zwanej bazą. Dachy mniejszych budynków i domów mieszkalnych często pokrywano trzciną albo gałęziami, które splatano ze sobą i układano w poprzek belek, a następnie pokrywano mułem lub gliną i wygładzano. Lekkie pochylenie dachu pozwalało spływać wodzie deszczowej. Takie dachy wciąż jeszcze można zobaczyć we współczesnych osiedlach w dolinie Jordanu. Budynki w Palestynie najczęściej wznoszono na planie prostokąta; jeśli był to dom mieszkalny, wewnątrz znajdowały się w dowolnym układzie niewielkie prostokątne pokoje.