Na ogół dachy domów izraelskich były płaskie, toteż Prawo wymagało zrobienia na nich balustrady, co miało zapobiegać wypadkom. Lekkie nachylenie dachu ułatwiało odpływ wody deszczowej. Dach opierał się na mocnych drewnianych belkach osadzonych między ścianami. Na tych dźwigarach poprzecznie układano mniejsze belki, a na nich gałęzie, trzcinę itp. Następnie całość przykrywano kilkucentymetrową warstwą ziemi, na którą kładziono grubą warstwę zaprawy z gliny lub gliny z wapnem. Belki dachowe często opierały się na drewnianych słupach, ustawionych na kamiennych podstawach. Na takim dachu mogła wyrosnąć trawa, niełatwo też było zapobiec jego przeciekaniu. Prawdopodobnie przed porą deszczową dachy naprawiano i wyrównywano, żeby woda lepiej z nich spływała. Zarówno w spokojnych, jak i niespokojnych czasach na dachach wiele się działo. Można było z nich coś ogłosić lub szybko upublicznić pewne działania. Nadawały się również do suszenia lnu, prowadzenia rozmów i i przechadzek w chłodne wieczory. Podczas Święta Zbiorów na dachach oraz na dziedzińcach domów wznoszono szałasy. Czasami na dachu budowano izbę. Było to przyjemne, chłodne pomieszczenie, które mogło pełnić funkcję pokoju gościnnego. Oczywiście istniały też domy piętrowe. Na pewno każdy z nas przypomina sobie historię obchodzenia Wieczerzy Pańskiej w „dużym górnym pokoju” była to albo sala na piętrze, albo pokój na dachu. Zazwyczaj z dziedzińca na dach prowadziły zewnętrzne schody, a w biedniejszych domach drabina. Zatem w razie potrzeby osoba przebywająca na dachu mogła opuścić dom bez konieczności wchodzenia do środka. Ponieważ domy często znajdowały się blisko siebie, niekiedy można było przejść z jednego dachu na drugi. W zamożniejszych domach na piętro wchodziło się po wewnętrznych schodach. Powierzchnię podłóg i dziedzińców stanowiła ubita ziemia, niekiedy wykładana kamieniami lub cegłami, albo posadzka z zaprawy wapiennej. Zagłębienie w podłodze pełniło funkcję paleniska, choć w lepszych domach do ogrzewania używano koszy z rozżarzonymi węglami.