Podczas pobytu w Egipcie Izraelici mieli duży udział w robotach budowlanych, pracując jako niewolnicy pod kontrolą egipskich nadzorców. Później na pustkowiu otrzymali dokładne wskazówki w sprawie budowy przybytku, dotyczące m.in. wykonania ram, podstaw z gniazdem, poprzeczek i słupów. Wzniesienie przybytku niewątpliwie wymagało sporych umiejętności budowlanych. Chociaż większość osób, które uczestniczyły w tych pracach , zmarła przed wejściem Izraela do Ziemi Obiecanej, inni z pewnością przejęli ich metody i umiejętność posługiwania się narzędziami. Co prawda Izraelici nie pozostawili po sobie żadnych wybitnych budowli wskazujących na ich nowatorstwo czy pomysłowość w architekturze, ale wcale nie musi to świadczyć o tym, iż brakowało im takich umiejętności. W przeciwieństwie do narodów pogańskich nie budowali wielkich pomników ku czci swych władców czy bohaterów wojennych. Jedyną świątynię wzniesiono w Jerozolimie, chociaż na skutek odstępstwa powstały też inne obiekty o charakterze religijnym. Po pierwotnej świątyni oraz po tej, która stanęła na jej miejscu, nie zachowały się żadne ślady. Do najciekawszych odkrytych ruin należą pozostałości identycznych bram miejskich w starożytnych miastach Megiddo, Chacor i Gezer. Uważa się, że pochodzą z czasów Salomona. Z badań archeologicznych wynika, że domy izraelskie miały bardzo prostą konstrukcję, a niektórzy naukowcy uważają je wręcz za prymitywne. Ale dowody, na których opierają swe wnioski, są niezwykle skąpe. W pewnym dziele napisano: „Nasza wiedza na ten temat jest ograniczona z powodu braku zainteresowania starożytnych pisarzy architekturą oraz stanu samych budynków, z których większość uległa całkowitemu zniszczeniu na skutek działania czasu i kolejnych pokoleń budowniczych”. Stąd też rzadko udaje się znaleźć w Palestynie ruiny jakiegoś budynku, na którego fundamencie leży więcej niż jedna lub dwie warstwy kamieni. Logiczne jest również to, iż lepsze domy bardziej ucierpiały z ręki tych, którzy je niszczyli, by zdobyć materiały budowlane.